Tuesday, May 22, 2007

“ကမာၻၾကီးကက်ဥ္းတယ္တဲ႕”

မတ္လ 29ရက္၊ 2007ခုႏွစ္

ေဘာ္…ဘူ.. ရထားဥၿသဆြဲသံႏွင္႕အတူ အေတြးတို႕ကလဲ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ၉ႏွစ္ေက်ာ္ကာလဆီသို႕ လြင္႕ေမ်ာလ်က္

မိုင္ေပါင္း ၄၀၀ေက်ာ္ ရွည္လ်ားတဲ႕ ရထားသံလမ္းေဘးတေလွ်ာက္မွာရွိတဲ႕ စိမ္းစိမ္းစိုစို စပါးခင္းေတြ၊ ရႈေမွ်ာ္ခင္းေတြကလဲ အရင္အတိုင္းၿဖစ္သကဲ႕သို႕ ……
ဒီရထားေပၚမွာ စီးနင္းလိုက္ပါလာတဲ႕ က်မရဲ႕ မႏ ၱေလးသို႕ အၿပန္ခရီးက က်မအတြက္ ဘာထူးၿခားခ်က္မွေပးႏိုင္စြမး္မရွိေပမဲ႕လဲ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ၉ႏွစ္ေက်ာ္တုန္းက ရန္ကုန္သို႕ အလာခရီးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္၊ တက္ၾကြမႈတို႕ကေတာ႕႕ ဒီဘ၀မွာ ၿပန္ရႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ႕တဲ႕ အရာေတြပါပဲ။


ရန္ကုန္ကို လာဖို႕ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ႕တယ္။ ေလးစားရတဲ႕ ဆရာမတစ္ေယာက္ကလဲ ႏြားေၿခရာခြက္ထဲမွာပဲမေနသင္႕ေၾကာင္း၊ ေတာမွာေနရင္ေတာ႕ သူၾကီးကေတာ္ပဲၿဖစ္မယ္၊ ေနၿပည္ေတာ္ေရာက္မွပဲ မိဖုရားၿဖစ္မယ္တဲ႕ ဆိုၿပီးတြန္းအားေပးတာက တေၾကာင္းေၾကာင္႕ မိဘေတြဆီမွာ ခြင္႕ေတာင္းၿဖစ္တယ္။ လြယ္လြယ္ကူကူေတာ႕ သြားခြင္႕မၿပဳခဲ႕ဘူး။ ညွိႏႈိင္းမႈမ်ားစြာ ရယူၿပီး ကတိအထပ္ထပ္ေပးၿပီးေနာက္မွာမွ ခ်စ္ေသာေဖေဖကိုယ္တိုင္ ရန္ကုန္ကို ရထားနဲ႕လိုက္ပို႕ေပးခဲ႕တယ္ေလ။ တကယ္လို႕သာ ရန္ကုန္မွာ သူနဲ႕ေတြ႕ ၿပီး က်မဘ၀ရဲ႕ အနာဂါတ္နဲ႕အတူ က်မဆီက ခ်စ္ၿခင္းတရားေတြကို သိမ္းက်ဳံးယူေဆာင္သြားမဲ႕ သူတစ္ေယာက္နဲ႕ ဖူးစာဆံုမဲ႕အေၾကာင္းသာ ၾကိဳတင္သိၿမင္ႏိုင္ခြင္႕ ရွိခဲ႕ရင္ က်မ ရန္ကုန္လာဖို႕ ဆံုးၿဖတ္ခဲ႕မိမယ္မထင္ပါဘူး။

ခုေတာ႕ ဒီလိုနဲ႕ပဲ မ်က္ကန္းတေစၦ မေၾကာက္ဆိုသလို ရန္ကုန္ကို ေရာက္လာခဲ႕တယ္ေလ။ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ႕ မမအရြယ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ အတူေနၿဖစ္တယ္။ အဲဒီမမက xxx ကြန္ၿပဴတာ စင္တာမွာလဲ staff အေနနဲ႕ေရာ သင္တန္းသူအေနနဲ႕ေရာ ၾကိဳးစားေနခ်ိန္မွာ က်မကေတာ႕ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ပဲ စေန၊တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္မွာ အဲဒီမွာ သင္တန္းတက္ weekdays ေတြမွာ မအားလပ္ရေအာင္ အေလလိုက္တဲ႕ အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း အလုပ္ရႈပ္ေတာ႕တာပါပဲ။ အဲဒီ I.A.D.C.S သင္တန္းတက္တာ က်မ အပါအ၀င္ မမေရာဆို မႏ ၱေလးက I.D.C.S ေအာင္ၿပီးဆက္တက္တဲ႕ မိန္းကေလးေတြက ၄ေယာက္၊ ဒီအခ်ိန္မွာ အေပါင္းအသင္းဖြဲ႕ဖို႕ မိတ္ဆက္လာတဲ႕ ေယာကၤ်ားေလး မိန္းကေလးေတြကလဲ အမ်ားသား။ ဒီထဲကမွ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႕ သူ႕ကိုေတာ႕ က်မတို႕ အုပ္စုထဲက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ စတင္ သိကၽြမ္းရင္းႏွီးခဲ႕ပါတယ္။

ရန္ကုန္ကို ေရာက္စ က်မရဲ႕ ေရွးဦးစြန္႕စားခန္းေတြထဲမွာေတာ႕ ဘတ္စ္ကားစီးၿခင္းရဲ႕ ဂႏ ၳ ၀င္ေၿမာက္ ဟာသအေတြ႕အၾကံဳေတြလဲ ပါတာေပါ႕။ မွတ္မွတ္ရရ အေဖၿပန္သြားၿပီး ေနာက္တေန႕မနက္မွာ မမနဲ႕အတူ computer centre ကိုအလာ ၃၉ကားေပၚမွာ တန္းကိုကိုင္ရေကာင္းမွန္းမသိပဲ စတိုင္ေလးနဲ႕ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ကားကအထြက္ ဟန္ခ်က္မထိန္းႏိုင္ပဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ခံုမွာထိုင္ေနတဲ႕ မုတ္ဆိတ္ကုလားၾကီးအေပၚမွာ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေမွာက္လ်က္ၾကီးလဲသြားေတာ႕ အားလံုးက ၀ိုင္းရယ္တဲ႕အခ်ိန္ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းနဲ႕ ေတာင္းပန္ရင္း “ဟေရး၊ ကန္မေရး၊ ရားတယ္” ဆိုတဲ႕ ကုလားၾကီးရဲ႕ အသံကိုလဲ ဒီေန႕ထိမေမ႕ပါဘူး။ ၃၈ကားေသးရဲ႕ ေနာက္ဖ်ားမွာထိုင္ရင္း အိပ္ငိုက္တုန္း ဘရိတ္ေဆာင္႕အအုပ္ ထမင္းခ်ိဳင္႕ ၿပဳတ္က်လို႕ ဟင္းေကာင္းေလးနဲ႕ လြဲၿပီး ထမင္းငတ္ခဲ႕တာလဲ မွတ္မိပါေသးရဲ႕ ။ Taxi နဲ႕ computer centre ကို သြားတာေတာင္ ပန္းဆိုးတန္းလို႕ ေၿပာရက္နဲ႕ ဘယ္နားရပ္ေပးရမွာလဲေမးေတာ႕ ဘယ္ေနရာရပ္ခိုင္းရမယ္မွန္းမသိလို႕ ပန္းဆိုးတန္းေဘာတံတားမွာ ရပ္ခို္င္းမိၿပီး ေၿခလ်င္ ေလ်ာက္ခဲ႕ရတာမ်ိဳးလဲ ရွိပါေသးရဲ႕ ။ ဒီလို မဟာ စြန္႕စားခန္းေတြ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ႕ အခ်ိန္မွာ က်ဴရွင္ေတြတက္ဖို႕ ဘတ္စ္ကားေတြ အလီလီစီးရမဲ႕ အေရးကိုေတြးၿပီး မႏ ၱေလးၿပန္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ကယ္တင္ရွင္မင္းသားေလးကေတာ႕ သူ “xxx” ပါပဲ။ သူ႕ မွာ စီးေတာ္ယာဥ္ရွိသတဲ႕ ။ က်ဴရွင္ေတြကို သူလဲ အတူတူတက္မွာမလို႕ အတူတူသြားၾကရေအာင္တဲ႕။ ေရငတ္တုန္းေရတြင္းထဲက်သလိုပဲ ဖန္တီးလာတဲက အေၿခအေနက က်မတို႕ ႏွစ္ေယာက္အပါအ၀င္ အားလံုး ၅ေယာက္အုပ္စုက အတူစား၊ အတူသြား ေက်ာင္းအတူတက္၊ က်ဴရွင္အတူတက္နဲ႕ အင္မတန္အေနနီးလာၾကတာေပါ႕။ ပိုဆိုးတာတခုက က်မတစ္ေယာက္ထဲ ခြဲတက္ၿဖစ္တဲ႕ တၿခားသင္တန္းေတြေလ။ computer နဲ႕ ပါတ္သက္တဲ႕ programming, networking certificate သင္တန္းေတြကအစ၊ ဘာသာစာကားနဲ႕ ပါတ္သက္တဲ႕ English, Japanese, Chinese Class သင္တန္းေတြအဆံုး ၾကံဳသလို သူအားတဲ႕ အခ်ိန္တိုင္း အပို႕အၾကိဳလုပ္ေပးပါေရာ။ အဲဒီလို အခ်ိန္တုိင္းမွာ သူ႕ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို ပထုတ္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္ထဲ ကားအတူစီးရင္း၊ စကားအတူေၿပာရင္း၊ ရင္းႏွီးမႈေတြတိုးၿပီး နားလည္မႈေတြဖလွယ္ရင္း ဖြင္႕မေၿပာခင္က ေခါင္းညိတ္အေၿဖေပးၿပီးသား ခ်စ္သူေတြအၿဖစ္ ေရာက္ရွိသြားတာ ဘယ္သူမွ မရိပ္မိၾကဘူးေလ။ သူငယ္ခ်င္းေတြထင္ေနတာက မရိုးသားေတာ႕ရံုသက္သက္ပဲလို႕။ က်မတို႕ ႏွစ္ေယာက္က အေနအထုိင္ပိရိရံုတင္မက လက္မထပ္ရေသးခင္ မေက်ာ္သင္႕ေသးတဲ႕ အၿဖဴေရာင္စည္းေလးကိုလဲ မညစ္ႏြမ္းေအာင္ ေစာင္႕ထိန္းၿဖစ္ၾကတယ္ေလ။ ဖြင္႕မေၿပာခင္က ေခါင္းညိတ္အေၿဖေပးၿပီးသား မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အညွာလြယ္တယ္လို႕ ထင္စရာၿဖစ္မွာပါ။

တကယ္ေတာ႕ အဲဒီအေၾကာင္းတရားႏွစ္ခုက တကန္႕စီပါ။ က်မတို႕ ႏွစ္ေယာက္က ေရွးစက္ေဟာင္းရွိဖူးသူေတြၿဖစ္မွာပါ။ ဒါေၾကာင္႕ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အထာကို တစ္ေယာက္္က ေနာေၾကေနသလိုမ်ိဳးေလ။ သူက 'A' ေသြးသမားဆိုေတာ႕ မပိုင္ရင္ဘာမွ မလုပ္ခ်င္တဲ႕သူမ်ိဳး။ မိန္းကေလးက သူ႕ကိုၿပန္ၾကိဳက္လို႕ 'Yes' ဆိုတဲ႕ အေၿဖရႏိုင္မွ ရည္းစားစကားဖြင္႕ေၿပာခ်င္တဲ႕ သူမ်ိဳး။ က်မကလဲ ပြင္႕ ပြင္႕ လင္းလင္း 'B' ေသြးသမား၊ အပိုအလိုမရွိ ကိုယ္႕ဘက္က စၾကိဳက္ရင္ေတာင္ ဖြင္႕ေၿပာဖို႕ရာ ၀န္မေလးပါဘူး။ ၿမန္မာၿပည္မွာေမြးလာလို႕သာ မိန္းမ အိေၿႏၵေရ ေစာင္႕ထိန္းရေပမဲ႕ ၾကိဳးရွည္ရွည္လွန္ထားတတ္တဲ႕ အက်င္႕ မရွိပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ ပဲ သူနဲ႕ က်မရဲ႕ သံေယာဇဥ္ေတြ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေတာ႕ ၁နဲ႕ ၁ေပါင္းလို႕ ၂ ၿဖစ္မလား၊ ၂ထက္ေက်ာ္တဲ႕ အေၿခအေနေတြၿဖစ္မလား ဆိုတာကို plan ေတြခ်ၾကတယ္ေလ။ က်မတို႕က အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ေလးေတြပဲရွိေသးတာမလို႕ အနဲဆံုး ေနာက္ထပ္ ရွစ္ႏွစ္၊ဆယ္ႏွစ္ ေတာ႕ အၿပိဳင္အဆိုင္ၾကိဳးစားၾကၿပီးမွ လက္ထပ္ၾကမယ္လို႕ ဆံုးၿဖတ္ၾကတယ္။ က်မတို႕ အတူတူ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႕ ႏိုင္ငံၿခားသြားၾကမယ္တဲ႕။ အရင္ဆံုးေရြးၿဖစ္တဲ႕ ႏိုင္ငံက ေအာ္စီကိုေလ။ အဲဒီႏွစ္ June ေလာက္မွာ သြားၾကရေအာင္ေပါ႕။ မွတ္မွတ္ရရ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်ၾကတာက ေဖေဖၚ၀ါရီလရဲ႕ ေန႕တေန႕ ၊ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ က်မရဲ႕ ေမြးေန႕ မွာေပါ႕ ။

ဒီႏွစ္သၾကၤန္မွာ သူတို႕အိမ္က မ႑ပ္ေဆာက္မွာမလို႕ အတူေပ်ာ္ဖို႕ အစီအစဥ္လဲပါေသးတယ္ေနာ္။ အဲဒီေန႕က သူတို႕မိသားစုရဲ႕ အိမ္အသစ္ေဆာက္ထားတဲ႕ ဘုရင္႕ေနာင္ကၿခံကိုလဲ သြားလည္ၿဖစ္ေသးတယ္။ interior ကလြဲရင္ က်န္တာအကုန္ၿပီးသေလာက္နီးပါးၿဖစ္ေနပါၿပီ။ က်မတို႕ေနၾကမဲ႕ အခန္းက ဘယ္အခန္း၊ ဘယ္လိုရႈခင္းကိုၿမင္ေနရၿပီး ဘာေရာင္ၿခယ္ၾကမယ္၊ ဘယ္ပစ္စည္းေတြ ဘယ္ေနရာမွာ ထားၾကမယ္ဆိုၿပီး ၿငင္းခံုခဲ႕ ၾကတာေတြလဲ သတိရေနဆဲ။ ၿပန္ေတြးၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက က်မတို႕ ရဲ႕ အနာဂါတ္က ေပ်ာ္စရာ အၿပည္႕နဲ႕ေပါ႕ ။
ဒါေပမ႕ဲ ကံၾကမၼာ က က်မကို မ်က္ႏွာသာ မေပးခဲ႕ ဘူး။ က်မရဲ႕ အိမ္က မိသားစု ၿပႆနာတစ္ခုအတြက္နဲ႕ က်မကို မႏ ၱေလးအိမ္ၿပန္ေခၚၾကတယ္။

မတ္လ 29ရက္
သူနဲ႕ က်မ ေ၀းသြားရမယ္လို႕ ထင္မထားပဲ အိမ္ၿပန္ခဲ႕ရတယ္။ သၾကၤန္မွာလဲ ရန္ကုန္ကို ၿပန္မလာႏိုင္ေသးဘူး။ သူ႕ ရဲ႕ ႏိုင္ငံၿခား ပညာသင္ခရီးကလဲ U.K ကိုပဲ သြားဖို႕ ေၿပာင္းလဲ ခဲ႕တယ္။ က်မရဲ႕ အိမ္အေၿခအေနကလဲ U.K မေၿပာနဲ႕ ေအာ္စီေတာင္ မလႊတ္ႏိုင္ေတာ႕ တဲ႕ အေနအထားၿဖစ္သြားခဲ႕တာ။ ဘာၿဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ႕ ခ်စ္ေသာ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမက ကြာရွင္းခဲ႕ ၾကတယ္ေလ။

September မွာ သူထြက္သြားၿပီ။ က်မကို ႏႈတ္ဆက္သြားတယ္။ ကံမကုန္ေသးရင္ ၿပန္ဆံု ၾကဦးမယ္တဲ႕ ။ က်မလဲ ေမွ်ာ္လင္႕ထားပါတယ္။ ကမာၻၾကီးကက်ဥ္းပါတယ္။ ၿပန္ဆံုႏိုင္မွာပါလို႕။ အဲဒီတုန္းက ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၉၉၉ (က်မတသက္လံုး အမုန္းဆံုး)

၂၀၀၀ ခုႏွစ္ရဲ႕ သၾကၤန္မွာ သူအလည္ၿပန္လာတယ္။ မႏ ၱေလးအိမ္ ထိလိုက္လာခဲ႕တယ္ေနာ္္။ ဒါေပမဲ႕လဲ က်မတို႕ လြဲၾကၿပန္တာ။ ဘာၿဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ႕ က်မက မိုးကုတ္မွာ (၁၀)ရက္ တရားစခန္းသြား၀င္ေနတာေလ။ ၂၀၀၁ခုႏွစ္ မွာေတာ႕ ရန္ကုန္မွာ သူ႕ကိုလာေစာင္႕ေနပါတယ္။ သူကေတာ႕ ၿပန္မလာခဲ႕ဘူး။ မီးေ၀းေတာ႕လဲ ခ်ိတ္မာသြားၿပီလား။ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္သြားတယ္ခ်စ္သူေရ။ ၂၀၀၇ ဆိုရင္ တို႕ေတြ ခြဲခဲ႕ရတာ ၈ႏွစ္ရွိၿပီေပါ႕။ အလုပ္နဲ႕ ဘ၀ထဲမွာအလြမ္းေတြကို သၿဂၤ ိဳဟ္ၿပီး ခ်စ္ရတဲ႕ သူ႕ကို စကၠန္႕နဲ႕ အမွ် သတိရဆဲေပမဲ႕ ကံကုန္သြားလို႕ ၿပန္မဆံုႏိုင္ေတာ႕ဘူး ထင္ပါတယ္။ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္မွာေတာ႕ “ကမာၻၾကီးကက်ဥ္းတယ္တဲ႕” ။
ဒါေပမဲ႕ က်မကေတာ႕ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းရဲ႕ အစြန္းတဖက္မွာပဲ ရပ္ေနမိသလား မေၿပာတတ္ေတာ႕ဘူးေနာ္။

မႏ ၱေလး-ရန္ကုန္အၿမန္ရထားၾကီးက က်မရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္မဲ႕တဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို သယ္ေဆာင္သြားေနသလို........
က်မရဲ႕ ဘ၀ရထားၾကီးကလဲ ႏွလံုးသားမဲ႕တဲ႕ ၀ိဥာဥ္နဲ႕အတူ စက္ရုပ္ဆန္စြာ ခရီးဆက္ရင္းနဲ႕ ...................

(ၿပီးပါၿပီ)

2 comments:

MrDBA said...

ေဟ့ ဒို႔ကလဲ B ေသြးသမားဘဲကြဲ႕

Myo Kyaw Htun said...

Sorry to hear that. I'm afraid that I'll be like you too.