Thursday, May 31, 2007

ငယ္က်င္႕ (သို႕ ) ကေလးဘ၀အမွတ္တရ

ဒီရက္ပိုင္းမိုးေတြ ရြာေနျပန္သတဲ႕ ။ ဒါေပသိ ရံုးထဲမွာတင္ အေနမ်ားေတာ႕ ဘယ္ေလာက္ရြာလဲ ဘယ္အခ်ိန္ရြာလဲေတာင္မွ ေသေသခ်ာခ်ာမသိရပါဘူး။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္မွပဲ ေၾသာ္ ရြာထားတယ္ဆိုတာေလာက္ပဲ သိတာ။

မေန႕ကေတာ႕ ရံုးကိစၥအေနနဲ႕ Fam trip တခုရဲ႕ ဧည္႕ သည္ေတြရဲ႕ ျမန္မာျပည္ခရီးတေလွ်ာက္ အေတြ႕အၾကံဳရွင္းလင္းပြဲလုပ္လို႕ Dusit Inya Lake Hotel မွာ ညေန ၄နာရီေလာက္သြားရတယ္။ ၅နာရီေလာက္မွာ ရွင္းလင္းပြဲ ၿပီးလို႕ ဧည္႕ ခံေကၽြးေမြးတဲ႕ မံု႕ ေတြစား ေကာ္ဖီေသာက္ၿပီး ျပန္ေတာ႕ ေပါ႕ ။ car parking မွာ ေစာင္႕ေနတဲ႕ ရံုးက car လာၾကိဳဖို႕ ေခၚထားရင္းေစာင္႕ ေနတုန္း ဒီဟုိတယ္ရဲ႕ restaurant ေနရာကေန လွမ္းၾကည္႕ လိုက္ေတာ႕ အင္းယားကန္ကို ျမင္ေနရတဲ႕ အခိုက္ကေလးမွာ မိုးေတြကလဲ ရြာထားတဲ႕ အခ်ိန္ အံု႕ အံု႕ ဆိုင္းဆိုင္းနဲ႕ ရာသီဥတုရယ္ ကန္ေရျပင္ရဲ႕ ဟိုးအေ၀းတဘက္က ရႈေမွ်ာ္ခင္းရယ္ကို ၾကည္႕ ျပီး လြမ္းေနမိတာလိုလို သတိရတာလိုလို ဘာရယ္ညာရယ္မဟုတ္ ခံစားခ်က္က ရင္ထဲမွာေနရာယူျပီး ေငးတာ ေငးတာ ေဘးမွာ ကားသမားက အစ္မ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနၿပီေနာ္ဆိုမွ ေလာကၾကီးထဲကို လူကၿပန္ေရာက္လာတယ္ (သတိ၀င္လာတယ္လို႕ ေၿပာတာ ဟဲဟဲ)

အဲလို ေငးတာနဲ႕ ပါတ္သက္ၿပီး ကေလးဘ၀တုန္းက အေၾကာင္းေလးသတိရမိေသးတယ္။ က်မက ငယ္ငယ္ကထဲက အေဖအေမနဲ႕ အတူတူ မအိပ္ဘူး။ ပံုေျပာေကာင္းတဲ႕ အဘြားနဲ႕ ပဲ သြားအိပ္ခဲ႕ တာ။ အဘြားကလဲ အတူေနေျမးေတြထဲမွာ အၾကီးဆံုးက်မကို အခ်စ္ဆံုးမလို႕ အဘြားရဲ႕ အူေက်ာ္ အသည္းေက်ာ္ေပါ႕ ။ အဘြားက သူသြားတဲ႕ ေနရာတိုင္း က်မကို ေခၚသြားေလ႕ ရိွွသလို က်မကလဲ အဲလို လိုက္သြားတုိင္း တခုခု ၀ယ္ေပးဖို႕ ပူဆာတတ္ခဲ႕ တာ။အဲလိုနဲ႕ တရက္မွာ က်မကို အဘြားက ကေလးေဆာင္းထီးေလး ၀ယ္ေပးပါေရာ။ ထီးကလဲ ရွိေတာ႕ မိုးရြာေတာ႕ မိုးေရထဲ ထီးေလးေဆာင္းၿပီး ထြက္ၾကြားခ်င္တာမွ တပိုင္းကို ေသေနေရာပဲ။ ဒါေပသိ ဖ်ားမွာစိုးလို႕ တဲ႕ က်မကို အိမ္ျပင္ေပးမထြက္ခဲ႕ ဘူး။ ဒီေတာ႕ အိမ္ေရွ႕ ေလွကားထိပ္ကေနပဲ လမ္းေပၚက မိုးေရထဲ ေဘာလံုးကန္တဲ႕ သူေတြကို ထီးေလး ရဲ႕ လက္ကိုင္ကိုုင္းေလးေပၚ ေမးေထာက္ျပီး အပီအျပင္ ေငးေတာ႕ တာေပါ႕ ။

မိုးေတြလဲ တိတ္သြားၿပီ။ က်မကေတာ႕ လြမ္းတတ္တဲ႕ အရြယ္မဟုတ္ေသးေတာ႕ ေငးရံုသက္သက္ပဲ ျဖစ္မွာေပါ႕ ေငးေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ေငးလို႕ မျပီးပါဘူး။
ေဘးက အဘြားက “ေျမး မိုးလဲ တိတ္ေနျပီ အဲေလာက္ခ်ည္းဘာေတြေငးေနတာလဲ” လို႕ လာလဲ ေမးေရာ ျပန္ေျဖဖို႕ ပါးစပ္ ဟမလို႕ ဟလို႕ လဲ မရေတာ႕ ဘူး။ အဘြားကလဲ ေတြ႕ သြားပါတယ္။ “အမေလး ပါးစပ္ထဲ ထီးေကာက္ၾကီး ၀င္ေနတယ္ေတာ႕ ။ ထုတ္လိုက္ေလ” လို႕ ဆိုေပမဲ႕ ၾကိဳးစားထုတ္ေသာ္ၿငားလည္း ထုတ္လို႕ မတတ္ ၊ အဲဒီအခ်ိန္ အေဖကလဲ အိမ္မွာမရွိေတာ႕ ထီးေကာက္ၾကီး ပါးစပ္ထဲ တန္းလန္းနဲ႕ ေဘးအိမ္က ေဆးခန္းကို ေရာက္သြားေလ သတည္းေပါ႕ ။ ကဲ ေငးခ်င္ဦး ဟဲ႕ မွတ္ျပီလား။ ဘယ္လို ထုတ္လိုက္မွန္း မမွတ္မိေတာ႕ ေပမဲ႕ အဲဒီကစလို႕ ပါးစပ္ကေတာ႕ ပိုျပဲ သြားသလားပဲ ဟဲ ဟဲ။(ပါးစပ္ျပဲေပမဲ႕ အသံမေကာင္းပါ။ သီခ်င္းဆိုၿပလိမ္႕မည္မဟုတ္ေနာ္)

ကေလးဘ၀ ငယ္စဥ္တုန္းက အေငးလြန္လို႕ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ၿဖစ္ခဲ႕ တာေလးကို တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သတိရမိလို႕ ပါ။ အခု ၾကီးလာတဲ႕ အခ်ိန္မွာေတာ႕ သတိေလးလက္ကိုင္ထားျပီး အဲလို မေငးမိတာေတာင္ၾကာပါၿပီေလ။

4 comments:

tzm said...

ဟားဟား.... ထူးဆန္းပါေပ့ အမရယ္..
ပါးစပ္ထဲ၀င္တာ ထီးမိုလို႔ေပါ့..
ေက်ာက္ေဂၚလီဆို ဗိုက္ခြဲရမွာ.. :D

tzm

MELODYMAUNG said...

ဘုရား ဘုရား ျပီးခဲ႕ တာျပီးသြားျပီေလ
ပိုဆိုးတဲ႕ ကိစၥေတြ မစဥ္းစားေၾကး

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

မယ္လိုဒီေရ.. ဖတ္ျပီး ရီလိုက္ရတာ ။ ပါးစပ္ထဲ ထီး၀င္တဲ့အထိ ေငွးတာ ဒီတခါပဲ ၾကားဖူးတယ္ း)

MELODYMAUNG said...

ဟဲဟဲ အဲဒါမ်ိဳး ရွာမွရွားေတြ က်န္ေသးတယ္ဗ်