Saturday, May 26, 2007

ၿငီးခ်င္လို႕ ပါ

မႏ ၱေလးကေနေခ်ာပို႕ ေရာက္လာတယ္။ ရံုးလိပ္စာနဲ႕မလို႕ ရံုးကိုေရာက္လာေတာ႕ dining room ထဲေရာက္ေနလို႕ လာပို႕ တဲ႕ အၿမန္ေခ်ာပို႕ သမားကို မေတြ႕လိုက္ရဘူး။
ခ်စ္ေသာေဖေဖဆီက စာတိုေလးတစ္ေစာင္ပဲပါလာတယ္။
ညတုန္းက ဖုန္းေၿပာၿဖစ္တုန္းကေတာ႕ ဟန္းဖုန္းခ်ိတ္ဖို႕ လုိ႕ ေက်ာက္စိမ္း ငါးရုပ္ေလးထည္႕ေပးလိုက္တယ္တဲ႕။
ခုေတာ႕ ဒီစာေလးကလြဲရင္ဘာမွပါလာဘူး။

ဘယ္လိုၿဖစ္တာလဲ။ မႏ ၱေလးကိုဖုန္းလွမ္းဆက္လိုက္တယ္။
ဘယ္သူရွိမလဲ။ တဦးတည္းေသာ ခ်စ္ေသာေမာင္ေလးေပါ႕ ။
သူပို႕ တုန္းကထည္႕ေပးလိုက္တယ္တဲ႕။ အာမမခံဘူးေၿပာတယ္တဲ႕
ဒီလိုပဲ ေၿပာၾကတာပဲဥစၥာ။ ကိုယ္က ဘူးေလးဘာေလးနဲ႕ ေသခ်ာထည္႕ ေပးရတာေလ။
ရန္ကုန္ကေနေတာင္ မႏ ၱေလးကို ပစၥည္းေပါင္း ေသာင္းေၿခာက္ေထာင္ ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႕ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပို႕ ဖူးခဲ႕ တာ မေရာက္တာ တစ္ခါမွမရွိပါဘူး။
ဒါနဲ႕ စာတိုက္ကို ၿပန္သြားေၿပာခိုင္းလိုက္တယ္။ မရႏိုင္မွန္းေတာ႕ သိပါတယ္။
ေၿပာရရင္လဲ ကိုယ္႕ေပါင္ကို လွန္ေထာင္းသလိုမ်ိဳးပဲ။
ဒီေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ပဲရွိပါတယ္။ မိန္းမရလို႕ သမီးေလးတစ္ေယာက္လဲ ၃ႏွစ္ရွိၿပီ။ ခုထိ အိမ္စီးပြါးေရးကူလုပ္ေပးတာကလြဲရင္ ဘယ္ကိစၥမွ ေရွာေရွာရႉရႉမၿဖစ္ေၿမာက္ဘူး။ အားမရလိုက္တာလဲ မေၿပာပါနဲ႕ေတာ႕ ။ ဒီေလာက္ တိုးတက္ၿပီး ရႉပ္ေထြးေပြလီတဲ႕ ေလာကၾကီးထဲ သူဘယ္လိုမ်ား မိသားစုအေပၚမွာ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ႏိုင္မွာလဲေနာ္။
စာပို႕ ၀န္ထမ္းေတြေရာ စာတိုက္၀န္ထမ္းေတြေရာ သူတို႕ ရဲ႕ customer ဆက္ဆံေရးကလဲ ဘယ္ေတာ႕ မ်ားမွ ႏိုင္ငံတကာ အဆင္႕မီ အရည္အခ်င္း အသိပညာ ၀န္ေဆာင္မႈေတြၿဖစ္လာမွာလဲ။ ေခါက္ရိုးေက်ေနတဲ႕ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြနဲ႕ ပဲ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေပးလုိက္ၾကတုန္းပါပဲ။
စာရိတၱကိုေတာ႕ မစြပ္စြဲလိုပါဘူးေလ။ တကယ္တန္းက ကိုယ္႕ ေမာင္ေလးကိုယ္၌က သူ႕သေဘာနဲ႕ သူ စာအိတ္ပိတ္ၿပီးထည္႕ ေပးလိုက္ခဲ႕တာကိုး။ ဘယ္သူမၿပဳ မိမိမႈပဲေပါ႕ေနာ္။

1 comment:

သဥၨာ said...

the letter makes me miss my dad also :(